Begin november heb ik de levenslijn van Mila weggehaald uit het natuurpark.
Ze hing daar maandenlang — kleurig, kronkelend, stil aanwezig tussen gras en bomen.
Zij vertelde haar verhaal aan wie het wilde zien.
En soms ook aan wie het eigenlijk niet wilde, maar toch bleef staan.
Vanmorgen haalde ik haar los, trok haar uit het frame, tilde haar voorzichtig over het bebladerde gras.
Alsof ik een geheim vervoerde.
Ik legde haar in onderdelen in mijn auto.
Nog steeds zacht. Nog steeds sterk. Nog steeds Mila.
We hebben al een nieuwe plek voor dit werk op het oog. Nog niks zeker, maar het voelt goed.
En deze slang? Die weet de weg wel.
Volg Mij !