Everything Everywhere All at Once

Deze ambitieuze sciencefictionfilm begint met de Chinees-Amerikaanse Evelyn (Michelle Yeoh), die als een uitgebluste vijftiger, met haar sullige echtgenoot Waymond een wasserette runt. In het begin van de film zit ze met haar jaarlijkse belastingaangifte. De tafel vol papieren staat voor meer dan haar chaotische administratie: haar hele leven is een ongesorteerde zooi vol teleurstellingen. Daarbij heeft ze met haar lesbische dochter Joy een gespannen relatie.

Ze vraagt zich af wat Wat er gebeurd zou zijn als ze andere levenskeuzen had gemaakt? Dan ontdekt ze ineens verbijsterd dat ze in staat is om parallelle universums te bezoeken waarin ze heel andere levenskeuzes heeft gemaakt. Sommige van die alternatieve werelden zijn nogal vreemd. In één ervan woont Evelyn samen met haar belastinginspecteur (een onherkenbaar morsige en hilarisch Jamie Lee Curtis) en heeft iedereen hotdogs als vingers. In een ander universum werkt ze als kok met een collega die hulp krijgt van een onder zijn koksmuts verstopte wasbeer. Ondertussen worden alle werelden bedreigd en is de oude, depressieve Evelyn de enige die het gevaar kan stoppen.

De film is gemaakt met een relatief bescheiden budget van $14,3 miljoen. (Wel ongeveer het budget van de duurste Nederlandse film – Zwartboek.) (Het gemiddelde budget van een Hollywoodfilm is $100 miljoen en de nieuwe Avatar gaat zelfs over de $400 miljoen heen.)

Marvelhelden Spider-Man en Doctor Strange ,die verdwaalden in meerdere parallelle werelden, mogen de prullenbak in. Deze duizelingwekkende indiehit heeft trekken van een typische Marvelsuperheldenfilm, maar is veel origineler en ambitieuzer. De filmmakers houden zich niet aan bestaande verhaalconventies, ze verbluffen met bizarre vondsten en strooien lustig met popcultuurverwijzingen, levenslessen en maatschappijkritiek. De combinatie van vechtscènes, fantasievolle sciencefiction en herkenbaar familiedrama maakt de film bijzonder. Het is een razendsnel en overvol verhaal met emotie en absurditeit. Denk aan het ontroerend dialoog tussen twee rotsblokken. Het voelt als een heerlijk anarchistische parabel verpakt in een prettig absurd actiespektakel vol slapstickhumer en flitsend stuntwerk. Hoe kan het ook anders, met een wasserette en belastingkantoor als decor voor een sciencefiction-actiefilm.

Misschien wel de beste film van 2022.