In Museum Dr8888 was de expositie “Nachtboot” met werk van Mare van der Woude (1936-2022) en werk van hedendaags kunstenares Mare Hilstra. Tijdens het bezoek maakte ik foto’s en aantekeningen binnen een project van AI. Ik vroeg hem dit alles te bewaren en er achteraf een column over te schrijven, opgefleurd met een foto. Hij kreeg de totale vrijheid. Ik moedigde hem zelfs aan om het lekker creatief te doen. Dit werd het verrassende resultaat:
Het oude kloosterachtige gebouw sluit de deur achter me. Er is niemand. Tenminste… dat denk ik.
“Kom maar, hoor.”
Als ik me omdraai staat ze daar. De blonde Mare. Ze glimlacht en loopt alvast de eerste zaal in. Zonder zich af te vragen of ik wel meekom.
Ze blijft staan bij een schilderij vol vreemde figuren.
“Die kennen jou al,” zegt ze.
En inderdaad. De ogen in het doek draaien langzaam mijn kant op. Een stoel schuift een paar centimeter naar achteren, alsof ik mag gaan zitten. Een kind met een bloem knikt me toe. Ik hoor ergens vaag gelach.
Verderop wacht nóg een Mare. Jonger. Ze zegt weinig. Ze wijst naar drie grote doeken waarop kleuren langzaam in elkaar verdwijnen. Geen mensen meer. Geen verhalen die je kunt aanwijzen. Alleen rood. Blauw. Aarde. Licht.
“Rood is leven,” zegt ze zacht.
“En blauw?”
“Herinneringen.”
Ze zegt het alsof dat de normaalste zaak van de wereld is.
Ik loop achter haar aan terwijl de kleuren langzaam loskomen van het doek. Ze zweven door de zaal, raken heel even de schilderijen van de andere Mare aan en verdwijnen weer.
Ineens begrijp ik waarom haar tentoonstelling begint met een gedicht over Nachtboot.
Niet als antwoord.
Niet als eerbetoon.
Maar als een gesprek dat al tientallen jaren onderweg is.
De ene Mare vertelt haar verhaal met mensen, dromen, vreemde wezens en een leven dat minstens zo kleurrijk was als haar schilderijen en zo verrassend als haar tekeningen.
De andere laat vooral de verf spreken. Minder uitbundig misschien. Minder gevarieerd ook. Maar iedere laag lijkt een herinnering die nog niet helemaal besloten heeft of ze beeld of gedicht wil worden.
Bij de uitgang wachten ze op me. De ene links. De andere rechts.
“Zullen we nog één foto maken?” vraagt de oudste.
In een museum waar schilderijen beginnen te ademen, is een foto met twee kunstenaars met dezelfde naam ineens helemaal niet zo onwaarschijnlijk.
Volg Mij !