Vandaag is het de Dag van de Leraar. Ik merk dat ik daar slecht tegen kan.
Niet omdat ik tegen waardering ben. Integendeel. Maar zodra waardering een officiële dag nodig heeft, begin ik argwaan te krijgen. Dan verschijnt er een schaal met cakejes in de personeelskamer, krijgen leerkrachten een kaartje met Jij maakt het verschil en mag iedereen zich vierentwintig uur lang onmisbaar voelen.
De volgende ochtend ben je weer gewoon degene die het handelingsplan nog niet heeft bijgewerkt.
Misschien wringt het omdat het leraarschap helemaal niet bestaat uit de grote woorden die op zulke dagen langskomen. Het verschil maken. De toekomst bouwen. Ieder kind zien. Mooie zinnen, maar ondertussen probeer je ook een zoekgeraakte gymschoen terug te vinden, een ruzie over een gum op te lossen en uit te leggen waarom 3/4 groter is dan 3/8. Terwijl je met één oog ziet dat een kind verdacht stil is en met het andere dat achter in de klas iemand een lijmstift probeert open te draaien met zijn tanden.
Daarvoor hoef ik geen applaus. Ik wil serieus genomen worden.
Dat betekent: voldoende collega’s, tijd om lessen voor te bereiden en ruimte om zelf professionele keuzes te maken. Geen nieuw beleidsplan over werkdruk waarvoor ik eerst drie formulieren moet invullen. Geen bestuurder die vertelt hoe belangrijk de leerkracht is en vervolgens besluit dat grotere groepen financieel toch handiger zijn.
Waardering zit bovendien zelden in een mok met een grappige tekst. Ze zit in een ouder die zegt dat zijn kind eindelijk weer graag naar school gaat. In een leerling uit groep 8 die geduldig iets uitlegt aan een kind uit groep 6. In een directeur die niet alleen vraagt waarom de resultaten tegenvallen, maar ook wat er in de groep speelt. En in beleid dat het vak niet voortdurend ingewikkelder maakt en de leerkracht daarna bedankt voor zijn veerkracht.
Begrijp me goed: zet die cakejes vooral neer. Ik neem er waarschijnlijk twee. Maar doe niet alsof daarmee een rekening is vereffend.
De Dag van de Leraar voelt voor mij als één minuut applaus na een voorstelling waarvan niemand de repetities wilde betalen.
Morgen zijn de slingers weg. De klas zit er nog.
En daar begint de werkelijke waardering.
Volg Mij !