Schetsen en praten aan deze tekentafel in Lelystad: ‘Creativiteit is de sleutel tot geluk’
Tekenen en tegelijkertijd een goed gesprek voeren. Flevolandse kunstenaars bieden drie weken lang een podium in Lelystad waar dat mogelijk is. Al tekenend ongedwongen praten over wat je bezighoudt en – terwijl het gezellig is – samen iets moois maken, zo is de gedachte.
Inge Blankvoort 18-01-25 in De Stentor
Een groot vel papier ligt op de tekentafel van kunstcentrum Krul, bij het stadhuis in Lelystad. Een cartooneske potloodtekening van een kind met een groot hoofd en een klein lijf springt in het oog. „Dat was ik toen ik 5 jaar was”, zegt een bezoeker die na een halfuur weer vertrekt. Kleine verhalen, gezichten, fantasietekeningen komen tot leven. Begonnen als solitaire schetsen waarop anderen zich mogen uitleven.
Tot en met vrijdag 31 januari ontvangt Kunstenaars Flevoland bezoekers die openstaan voor tekenen en een prettig gesprek. Drie dagen per week ligt tekenpapier klaar voor iedereen die kort of lang wil aanschuiven. Volle vellen krijgen een plekje aan de wand van de expositieruimte waarvan de vereniging sinds het vorige najaar gebruikmaakt.
Aan de slag
André Broens laat zijn ruwe schets van een kubistisch huis achter zich en schuift een stoel verder. Daar tekent hij poppetjes, lijfjes en gezichtjes en brengt zo kleur aan in het zwartwitte tafereeltje dat zijn buurvrouw had opgezet. Broens is geen passant, maar de kunstenaar die de volgende dag bezoekers ontvangt. „Ik wilde kijken hoe het zou zijn.” ‘Hartstikke gaaf’ is zijn conclusie. „Ik dacht dat deze plek nog niet bekend genoeg was. Maar kijk nou eens: mensen gaan aan de slag en hebben leuk contact met anderen.”
Niets moet, alles mag. Mooi of lelijk bestaat niet. Bezoekers een oordeel meegeven is niet de bedoeling, benadrukt Broens, die als tekenleraar voor de klas stond en vaak van leerlingen hoorde: „Ik kan niet tekenen.” „Ga lekker tekenen, kijk wat eruit komt. Praat terwijl je bezig bent.” Dan luisteren mensen beter, is zijn ervaring.
Hein Walter, artistiek leider van de kunstenaarsvereniging Flevoland, beaamt dat. Al tekenend vertellen mensen persoonlijke dingen, praten ze over levensbeschouwelijke vraagstukken en kunst.
Bijna wekelijks tekent Walter met bezoekers in zijn eigen atelier, in Almere. „Ik zie dat mensen dit prettig vinden, dat ze er baat bij hebben.” Mensen met een burn-out, bijvoorbeeld. Bezoekers vinden is wel lastig, merkt hij. „Waarom? Onwetendheid, niet durven, geen tijd? Het kan van alles zijn. Maar als ze er eenmaal zijn, zie je de ontspanning, hoor je dat mensen het geweldig vinden.”
Ik kan niet tekenen, maar dat geeft hier niet
Wilma Heukels
Wilma Heukels maakt een tekening met pastelkrijt. „Gemaakt op gevoel en intuïtie.” Een stap uit haar comfortzone noemt ze haar plek aan de tekentafel. „Ik had over dit project gelezen en zei tegen mezelf: doe iets geks.” Ze kleurt normaal gesproken ‘binnen de lijntjes’. „Ik kan niet tekenen. Maar dat geeft hier helemaal niet. Ik heb ook een leuk gesprek.”
Ze is gepensioneerd en heeft veel gereisd. Haar sociale leven speelt zich voornamelijk af buiten de stad. „Hoe ga ik verder, is nu mijn vraag.” Heukels wrijft de pastelkrijt verder uit met haar vingers. „Zo kan ik voelen wat ik doe.” Wat vindt ze van haar eigen creatie? „Mijn eigen oordeel is dat het nergens op lijkt, maar ik weet dat dit hier niet uitmaakt. Ik doe iets leuks, ik vind het heerlijk dat ik kan aanschuiven en een leuk gesprek heb zonder discussie.”
Zo ziet Walter het graag. „Als kunstenaars hebben we een rol in de maatschappij, als voorlopers bij verbinding maken. Het klinkt misschien wollig, maar creativiteit is voor mij het woord van de toekomst, de sleutel tot geluk. Jezelf ontwikkelen, leren kennen. Ontdekken wat belangrijk is en wat niet.” Tekenen, contact maken met een ander. „Voor je het weet heb je je hele leven verteld.”
‘De kunst van het leven’, reageert Heukels als ze haar spullen pakt en verdergaat. Walter ziet de inloop als een modern klooster waar mensen aanschuiven voor een retraite. Of een rivier waar mensen even zwemmen, energie opdoen en waar het water na hun vertrek blijft stromen. „Stel dat alle kunstenaars een inloop hebben in hun atelier, dan heb je er zo veertig buurthuizen bij en krijg je een heel andere functie in de maatschappij.”
Het cartoonkind heeft intussen kleur gekregen. Een slinger op papier leidt naar de kubistische woning van Broens. Daarvoor ligt nu een stapel hout voor de open haard, en uit de schoorsteen kringelt rook. Een roos klimt tegen de gevel omhoog. De kubuswoning was volgens Annette Sieger ‘veel te strak’. „Ik heb het lief en gezellig gemaakt.”
De inloop bij Krul is elke woensdag, donderdag en vrijdag geopend van 13.00 tot 17.00 uur.
Volg Mij !