Mijn hele leven schrijf ik al. Verhalen, gedichten en vooral heel veel dingen die nooit afkomen. De laatste tijd duik ik in die oude ideeën, op zoek naar verhalen die het verdienen eindelijk eens afgerond te worden. Gewoon: klaar. Definitief.

Het begon met wat korte verhalen. Inmiddels zijn er ook boeken verschenen. En daarbij blijkt AI een handig hulpmiddel.

Word controleert mijn spelling, maar AI kijkt verder. Een zin als ‘De paart loop in het wij’ komt probleemloos door de spellingcontrole van Word. AI ziet onmiddellijk dat er iets niet klopt. Ook helpt het bij grammatica en soms bij het net iets beter formuleren van een zin.

Maar vooral de controle op continuïteit vind ik interessant. In een eerste hoofdstuk beschreef ik een eenzame man aan zijn keukentafel met maar één stoel. Aan het einde van het boek zat hij daar gezellig met zijn vriendin. AI merkte op dat er blijkbaar een stoel was bijgekomen. Waarschijnlijk zou geen lezer erover vallen, maar toch. Ik veranderde de eerste scène: twee stoelen, waarvan één met een versleten zitting en de andere nog vrijwel nieuw. Probleem opgelost. En eigenlijk een mooier beeld.

Ook bij boekomslagen helpt AI. Althans, meestal.

Voor mijn boek “De veiling” wilde ik een nieuwe cover. AI kende het verhaal immers al, dus ik vroeg om een beter ontwerp. De eerste twee voorstellen sloegen nergens op. Ik vroeg spottend of hij het boek eigenlijk wel gelezen had.

Nee dus.

Het manuscript was eerder in het gesprek gedeeld, maar bleek inmiddels niet meer beschikbaar. In plaats van dat te melden, had AI gewoon wat bedacht op basis van de titel.

En daar zit misschien wel de belangrijkste les. AI kan verrassend goed meedenken, maar je moet niet verwachten dat het zelf controleert of het voldoende informatie heeft.

Omdat Netflix het zegt

Ken je dat? Dat je op Netflix een film kijkt die je zelf nooit zou hebben uitgekozen, maar die je toch aanklikt omdat Netflix denkt dat hij bij je past? En verdomd: hij is nog leuk ook.

We raken eraan gewend dat systemen ons kennen. Ze weten wat we kijken, waar we op klikken, wat we kopen. En steeds vaker vertrouwen we erop dat ze blijkbaar wel weten wat bij ons past.

Elke week schrijf ik over AI. Over de mogelijkheden, de missers, maar ook over die langzaam groeiende invloed. Want wat gebeurt er als zo’n systeem ons straks beter kent dan wij onszelf? Als het niet alleen voorspelt wat we waarschijnlijk zullen kiezen, maar onze keuzes steeds een klein zetje kan geven?

Daar speel ik mee in mijn nieuwe boek “De Veiling”.

Het speelt zich af in een nabije toekomst. Geen wereld vol robots en vliegende auto’s, maar een wereld die verdacht veel op de onze lijkt.

Alleen is AI daar een stukje verder.
En misschien is dát wel het engste eraan.