Soms denk ik dat AI-beelden vooral draaien om “mooie plaatjes”.
Maar eigenlijk voelt het vaker alsof je een nieuwe beeldtaal probeert uit te vinden.
Voor deze afbeelding wilde ik niet zomaar een portret met een effectje eroverheen.
Ik wilde dat de héle foto uit fragmenten leek te bestaan.
Dus niet:
een gezicht + mozaïek.
Maar:
een wereld die volledig uit stukjes fotografie, reflecties, materialen, huid, plastic, stof, zwart-witbeelden en glanzende vlakken is opgebouwd.
Het vreemde is: daarvoor moet je bijna leren denken als een regisseur én als een schilder tegelijk.
Je beschrijft niet alleen een persoon, maar ook:
- hoe licht zich gedraagt
- hoe texturen aanvoelen
- hoe een beeld “gemaakt” mag lijken
- hoeveel chaos een gezicht nog kan verdragen voordat het onherkenbaar wordt
Eigenlijk was ik dus geen afbeelding aan het maken.
Ik was een visuele gedachte aan het schrijven. (Een prompt van zo’n anderhalve A4).
En misschien is dát wel het interessantste aan AI:
niet dat het alles automatisch maakt,
maar dat je steeds preciezer moet leren kijken.
Volg Mij !