Voor een rekenles wilde ik een snelle ai-foto maken.
Niets bijzonders. Geen kunstwerk. Geen futuristische fantasie. Gewoon een educatieve afbeelding voor een lesopening van vijf minuten.
Links een bak met 255 kleurpotloden. Daarvoor vijf losse potloden in verschillende kleuren en een kaartje met de som 255 : 5 = 16
Rechts een digitale weegschaal met een tros bananen van 1200 gram. Daarvoor een kaartje: 1200 kilo
De opdracht voor de kinderen was simpel: overleg in groepjes wat er niet klopt en leg het aan elkaar uit.
Normaal zou ik daarvoor een bak potloden moeten zoeken, potloden tellen, een tros bananen regelen, een weegschaal vinden, kaartjes schrijven en eventueel een foto maken. Voor een lesopening van enkele minuten vond ik dat eigenlijk teveel werk.
Dus dacht ik: laat AI het maar doen.
Ik schreef een uitgebreide prompt waarin precies stond wat er op de foto moest komen (ongeveer 140 woorden).
En toen begon het avontuur.
De eerste reeks bevatte telkens drie kleurpotloden in plaats van vijf.
Vervolgens had ik ineens 555 kleurpotloden.
Daarna stond op het kaartje niet meer “255 : 5 = 16”, maar iets als “253 = 16”.
Een volgende versie had een analoge weegschaal gekregen met lichtere bananen.
Daarna werkte het display van de weegschaal niet meer.
Soms was de bak ineens zo klein dat er onmogelijk 255 potloden in konden zitten.
Soms waren de bananen verdwenen.
Soms was alles tegelijk fout.
Het merkwaardige is dat AI heel goed begrijpt wat een kleurpotlood, een banaan of een weegschaal is. Maar zodra meerdere objecten, aantallen, teksten en relaties tegelijk exact moeten kloppen, wordt het lastig.
AI tekent geen werkelijkheid.
AI tekent een waarschijnlijkheid.
Een tros bananen ziet eruit als een tros bananen.
Een bak potloden lijkt op een bak potloden.
Een som lijkt op een som.
Maar of het werkelijk 255 potloden zijn, of er precies vijf losse potloden liggen, of de cijfers op de kaartjes exact overeenkomen met de opdracht… dat is voor AI veel moeilijker.
Uiteindelijk kwam zelfs de eindfoto niet rechtstreeks uit AI. Geen enkele versie klopte helemaal, dus heb ik uit verschillende mislukte pogingen zelf één goede afbeelding samengesteld.
Toen realiseerde ik me iets grappigs.
Als ik meteen naar het magazijn was gelopen, 255 potloden in een bak had gegooid, een tros bananen had gekocht, een digitale weegschaal had gepakt en drie kaartjes had geschreven, was ik waarschijnlijk sneller klaar geweest.
Toch was het geen verloren tijd.
Want juist in deze kleine lesopening werd zichtbaar hoe AI werkt.
AI is geen fotograaf.
AI is geen rekenaar.
AI is geen waarnemer.
AI is vooral een ongelooflijk goede gokker.
En meestal gokt hij verrassend goed.
Maar soms struikelt hij over iets waar een kind uit groep 6 direct doorheen prikt.
Volg Mij !