Deze schilderijen zijn ontstaan vanuit een verlangen om de beleving van de oude Zuiderzee te vangen in kleur, structuur en ritme. Niet als realistische weergave, maar als een abstracte herinnering: een zee die er ooit was, die leefde, kolkte, dreigde – en die nu, getemd door dijken en kaarten, voortleeft in het collectief geheugen.
Door te werken met horizontale stroken – als echo’s van waterlagen, herinneringslagen, dijklijnen – en verticale palen – als bakens, grenzen of waarschuwingssignalen – ontstaat een spel van ordening en verstoring.
De invloeden van Rothko (met zijn geladen kleurvlakken), Mondriaan (met zijn ritmische abstractie), en zelfs Rietveld of Armando (met hun gevoel voor structuur en verlies) liggen als schaduwen in de achtergrond. Toch blijft het werk persoonlijk, lijfelijk, verankerd in verf, in beweging, in herinnering.
1. Strook met horizon
Dit werk is het meest gelaagd in kleur en emotie. De ruige penseelstreken en de diepe blauwen en paarsen geven het water iets zinderends. De donkere verticale paal links heeft iets verankerds, terwijl de oranje paal rechts oplicht als een vlam. De titel eert Rothko’s vermogen om gevoel te weven in abstractie.
2. Compositie met windkracht
Dit werk speelt nadrukkelijker met ritme en balans. De verticale gele palen en de strak verdeelde stroken doen denken aan Mondriaans zoektocht naar balans tussen lijn en gevoel, maar hier is alles in beweging. De zee golft, de lucht leeft, de ordening staat onder spanning.
De golvende achtergrond contrasteert met de bijna geometrische opbouw.
3. Ritme in zeegrijs
In dit laatste werk lijken kleur en contour te vervagen. Het blauw maakt plaats voor grijs en zilver: als schuimkoppen, mist, of herinneringen die verbleken. De palen zijn nu in groter getal aanwezig: geel, oranje, rood — als een koor van markeringen. De compositie voelt stiller, kalmer, bijna verstild.
De titel eert Gerrit Rietveld’s gevoel voor ritme en structuur.
Volg Mij !