Soms denk je dat je met kunstmatige intelligentie praat. Tot je merkt dat je eigenlijk tegen een muur praat.
Ik wilde een afbeelding maken. Geen ingewikkelde opdracht: een close-up van een vrouw met een brutale uitstraling, die een rocknummer zou zingen. De eerste poging mislukte. Dat kan gebeuren.
Dus vroeg ik wat er mis was.
De tweede poging mislukte ook.
Ik vroeg opnieuw.
En opnieuw.
Het enige antwoord dat ik kreeg, was steeds dezelfde foutmelding. Geen uitleg. Geen alternatief. Geen idee hoe ik mijn opdracht wél succesvol kon formuleren. Terwijl dat nu juist is waar je AI voor gebruikt: om mee te denken.
Pas toen ik dezelfde vraag in een nieuwe chat stelde, gebeurde er iets opmerkelijks. De afbeelding werd vrijwel direct gemaakt.
Niet omdat mijn idee ineens beter was.
Niet omdat de regels waren veranderd.
Maar omdat de nieuwe chat blijkbaar niet meer gevangen zat in de eerdere context.
Dat was voor mij een eyeopener. We denken vaak dat AI een enorme intelligentie is die elke vraag opnieuw beoordeelt. In werkelijkheid sleept een gesprek soms een hele geschiedenis met zich mee. Een paar woorden, een eerdere afbeelding of een eerdere afwijzing kunnen een soort sneeuwbal vormen. AI blijft dezelfde conclusie trekken, ook al is de vraag inmiddels heel anders.
Misschien is dat wel de belangrijkste les. Niet dat AI fouten maakt — dat weten we inmiddels wel — maar dat je soms niet harder moet proberen binnen hetzelfde gesprek.
Je moet gewoon even opnieuw beginnen.
En eerlijk gezegd had ik gehoopt dat AI zélf zou zeggen: “Volgens mij zitten we vast. Probeer deze opdracht eens in een nieuwe chat.”
Dat zou pas echt slim zijn.
Volg Mij !