Voor een nagenoeg uitverkocht festival is het verrassend dat we geen files hebben onderweg en zomaar naar de dichtstbijzijnde parkeerplaats kunnen. We zijn ook wel lekker op tijd. (Half tien vertrokken uit Lelystad, via Rotterdam, om in Dessel voor twee\u00ebn aan te komen.) Ook de wachttijd bij de ingang is nog nooit zo kort geweest. Pas later merken we dat we een graspopbeker en 20 munten teveel hebben gekregen. De controle van de meegebrachte spullen duurt wat langer en het bemachtigen van een campingplekje neemt extreem veel tijd in beslag. Langzaam schuift de markering op waar binnen de tenten geplaatst mogen worden. Het is bijna een “strijd” om de tenten bij elkaar te kunnen zetten. Gelukkig gaat het allemaal wel heel gemoedelijk en is iedereen bereid iedereen te helpen en wat in te schikken.<\/p>\n
\n Van de elf bands op donderdag zijn er zeven ‘lokaal’. Wij plannen de coverbands in Marquee later op de avond. Heerlijk meebrullen met Ronnie James Dio<\/strong>.<\/p>\n Daarna moshen met Pantera<\/strong>-klassiekers. Deze en de volgende twee bands komen uit Nederland.<\/p>\n En Tenslotte genieten van een vier meter lange Eddie en Iron Maiden<\/strong> muziek.<\/p>\n Metallica<\/strong> begint om \u00e9\u00e9n uur ’s nachts. Wij haken af en zoeken onze tent op. Energie op doen voor de komende dagen.<\/p>\n De eerste echte Graspopdag stond in het teken van bands die in de jaren ’90 hun hoogdagen beleefden. Na afloop kwam op het ernaast gelegen Mainstage H.E.A.T.<\/strong> De krankzinnig expressieve en beweeglijke zanger geniet volop. We hebben even geluisterd naar de melodieuze hardrock, maar viel toch wat tegen. Butcher Babies<\/strong> lijkt te zijn opgezet rondom twee rondborstige zangeressen die glanzend en schaars gekleed hun haar in de lucht gooien. Ze zijn erg expressief, maar wel schreeuwerig en weinig toonvast. De muziek is niet\u00a0verkeerd, maar wel simpel eenvoudig. Toch komt Arch Enemy als vergelijking boven. Na alle negatieve recensies vinden we ze verrassend goed. We nemen nog snel even het laatste stukje mee van In Hearts Wake<\/strong>. Blues Pills<\/strong> speelt muziek alsof ze zo uit de jaren 60\/70 komen. Een kruising tussen Fleedwood Mac en Led Zeppelin. De vrouwelijke stem doet denken aan Janis Joplin. Lekker veel bass. Asking Alexandria<\/strong> laat minder hardcore horen dan vorig jaar en klinkt al meer hardrockgericht. Leuke band, maar de nieuwe zanger lijkt soms moeite te hebben die\u00a0zijn voorganger op het lijf geschreven waren. Waarschijnlijk had de dood van de bandgitarist vijf dagen geleden ook zijn invloed. Epica<\/strong> onlangs nog gezien tijdens FortaRock. Ze speelden nu nagenoeg dezelfde show. Niks mis mee. De bombastische, progressieve stijl, waarin de klassiek geschoolde mezzosopraan Simone Simons de strijd aangaat met de vaak loodzware death- en powermetal van de rest van de band, blijft hoe dan ook indrukwekkend. Markant blijft de perfecte timing van deze uitgekookte show; headbangen gaat keurig synchroon en de kleur van de oogschaduw matcht met die van het drumstel. Solide show zonder verrassingen. Tijdens Live of Agony<\/strong>\u00a0hebben we op het veld gezeten en geluisterd naar de muziek. De frontman is definitief klaar met zijn geslachtsverandering. De band heeft dus nu een frontvrouw.<\/p>\n Cannibal Corpse<\/strong> De Nederlandse folkmetaltrots Heidevolk<\/strong> staat op het veel te kleine Jupilerpodium. Het veld is afgeladen vol en er wordt volop meegezongen. Als je van Rap houdt is Body Count<\/strong> misschien best te pruimen, maar anders …? De muziek is best metal, maar de rap-cultuur overheerst. Veel negatieve en afkrakende teksten, ook tussen de songs door. En een soort van backing vocals die telkens woorden extra accenten moeten geven. Niemand zo herkenbaar als Slash<\/strong>: hoge hoed, zwarte krullen, donkere bril, zoete gitaren en huppelende pasjes over het podium. De band heet eigenlijk Slash featuring Myles Kennedy & The Conspirators<\/strong>.\u00a0Myles Kennedy heeft een erg fraaie strot en is een prima frontman. ‘You’re A Lie’ ging meteen over in ‘Nightrain’. Er was veel werk van Guns ‘n’ Roses . Vooral ‘Sweet Child O’ Mine’ werd door de menigte omarmd als lijflied. Meer dan een kwarteeuw later blijft die gitaarsolo tot de mooiste behoren uit de rijke hardrockcatalogus. Toen Slash met een erg strak ‘Paradise City’ eindigde, had hij nagenoeg de hele wei ingepalmd. Chapeau !<\/p>\n My Dying Bride<\/strong> Bij In Flames\u00a0<\/strong>gaat het publiek helemaal los. Met voornamelijk nieuw werk weten ze toch extreem veel crowdsurfers te\u00a0scoren. Kiss<\/strong> bewees zich weer eens als de perfecte hoofdact. Een feest van herkenning, al vanaf opener ‘Detroit Rock City’ Hun show verveelde nooit. De show met kabelbanen, verhogingen, vuur, vuurwerk, lichtshow, video-achterwand en wat al niet meer was misschien wat over de top in deze belachelijk grote show.
\n\n\t\n\t\t![](\"https:\/\/abroens.nl\/wordpress\/wp-content\/gallery\/150620-gp-aankomst\/Dsc_0229.jpg\"\n\t\t\t\ttitle=\"\"\n\t\t\t\tdata-src=\"https:\/\/abroens.nl\/wordpress\/wp-content\/gallery\/150620-gp-aankomst\/Dsc_0229.jpg\"\n\t\t\t\tdata-thumbnail=\"https:\/\/abroens.nl\/wordpress\/wp-content\/gallery\/150620-gp-aankomst\/thumbs\/thumbs_Dsc_0229.jpg\"\n\t\t\t\tdata-image-id=\"2870\"\n\t\t\t\tdata-title=\"Dsc_0229\"\n\t\t\t\tdata-description=\"\"\n\t\t\t\tdata-image-slug=\"dsc_0229\"\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\tclass=\"shutterset_4fe5217cc719129972c60496614bf147\")
<\/a><\/a><\/a><\/a>Vrijdag: in het teken van re\u00fcnies<\/strong><\/h3>\n
\nWij zagen als eerste de oldskool-kunsten van The Dead Daisies<\/strong> met zanger John Carobi (van oa Motley Crue). Anderen speelden eerder in Guns ‘n’ Roses, The Cult, The Rolling Stones, Ozzy Osbourne, Rob Zombie, Thin Lizzy, Nine Inch Nails en Whitesnake. Krachtige melodie\u00ebn en prachtige vocals. Heerlijk begin.
\n<\/a><\/a>
\n<\/a>
\n<\/a>
\n
\n<\/a>
\n<\/a><\/a>
\n<\/a><\/a><\/a>
\n<\/a><\/a>
\n<\/a>
\nDe legendarische rapper Ice-T is ook bekend van een politieserie op tv. De rest van de band is vernieuwd, want de vorige leden zijn overleden aan slepende ziektes en drive-by-shootings. Ice-T liep zijn zoon te promoten.
\nPasserende titels waren zoal: Cop Killer, KKK Bitch, Manslaughter en Talk Shit, Get Shot.
\nClubshows in Nederland waren uitverkocht, Pinkpop was enthousiast en ook hier leek er veel interesse. Maar het is niet mijn ding.<\/p>\n<\/a><\/a><\/a>
\n<\/a>
\n<\/a><\/a>
\nGene Simmons (65) en Paul Stanley (63) hosten rond op hun plateauzolen van dik twintig centimeter alsof het niks was. Namaakbloed droop over het gezicht van Simmons, die daarna naar de nok van het dak vloog. Stanley vloog over de hoofden van de fans naar de geluidstoren. De gitaar van Tommy Thayer spoot vuur. Zelfs het gehele drumstel van Eric Singer ging moeiteloos op en neer.
\nAan het eind van het optreden ging ‘Shout It Out Loud’ over in ‘I Was Made For Lovin’ You’ en geen enkele metalhead die niet aan het dansen sloeg. Tijdens slotsong ‘Rock and Roll All Nite’ werden confettikanonnen en slingers ingezet, waarna de groep op kranen kroop om boven de hoofden van het publiek te eindigen. Dit was een superieure poppenkast voor volwassenen, gebracht door muzikanten waar de leeftijd geen vat op leek te hebben. Meesterlijke show.
\n