![\"\"](\"https:\/\/abroens.nl\/wordpress\/wp-content\/uploads\/Dagen-van-zand-3.jpeg\")
<\/figure>\n\n\n\nAime\u00e9 de Jongh levert een zogenaamde Graphic Novel af van bijna 300 pagina\u2019s dik, die je als lezer tot het eind blijft boeien. Het lijvig boek is prachtig ingebonden met een mooie kaft. Het werk is momenteel een enorme hit in Frankrijk (h\u00e9t land van de strips). Gelukkig krijgt het boek ook in Nederland de verdiende aandacht. De tekeningen zijn krachtig, gevoelig, sfeervol en gekleurd vanuit een warm en beperkt kleurenpalet. De zachte, zorgvuldige manier van inkleuren laat de fraaie tekeningen nog beter uitkomen. Twee van de drie vorige graphic novels van Aim\u00e9e (\u2018De terugkeer van de wespendief\u2019 en \u2018Taxi\u2019) zijn juist ongekleurd. Haar personages hebben karakter en diepgang. Het verhaal is aangrijpend. Aim\u00e9e heeft zich laten inspireren door foto\u2019s uit die tijd. Elk hoofdstuk begint met zo\u2019n foto. Het is duidelijk dat het niet uitsluitend een verzonnen verhaal is. Het verhaal is gebaseerd op waargebeurde feiten, terwijl de personages fictief zijn; non-fictie en fictie worden hier mooi verweven. Het boek komt boven de gemiddelde auteursstrip uit door Aim\u00e9e\u2019s creatieve invulling aan prachtige (symbolische) beelden.<\/p>\n\n\n\n
Het boek toont een mooi stuk geschiedenis. Toch is het absoluut geen documentaire. Het vertelt dat door aanhoudende droogte en verkeerd gebruik van bouwland, delen van Kansas, Texas, New Mexico, Colorado en Oklahoma zo goed als onbewoonbaar zijn geworden. Veel inwoners vluchten weg, wie achterblijft levert een dagelijks gevecht tegen stof, zand en de dood. Het gaat ook over de moeilijkheden die fotograaf John Clark ervaart. Zo is het fotograferen van de slachtoffers van de zand- en stofstormen nog niet zo eenvoudig. Als hij het fototoestel thuislaat, krijgt hij de echt schrijnende verhalen te horen. Dan vraagt John zich af of hij al deze ellende wel echt wil vastleggen. Het is ongelooflijk knap hoe De Jongh de gedachtewereld van John verbeeldt, maar ook de wereld waarin hij zich bevindt. De wanhoop en desolaatheid van het gebied\u2026 Je proeft het stof bijna zelf. Je kunt je levendig voorstellen hoe moeilijk het moet zijn geweest voor de mensen die er woonden en je zult je verwonderen over hun veerkracht. Prachtig hoe al die beelden je dit verhaal vertellen. Vanaf de eerste bladzijden kruipt dit verhaal al onder je huid.<\/p>\n\n\n\n Allereerst is het een Engels woord, dat je vertaalt naar: Grafische Roman. Het woord Novel kan dus misleidend zijn, want een Novelle is een prozaverhaal van beperkte omvang. En dat is een graphic novel dus niet. Dat is juist wel een samenhangend prozaverhaal van boeklengte over de handelingen en persoonlijkheidsontwikkeling van een of meer personages, meestal in relatie met hun milieu (een roman dus). Romans zijn overwegend van fictionele aard.<\/p>\n\n\n\n Een graphic novel wordt ook wel het literaire stripboek, de striproman of beeldroman genoemd. Het is de benaming voor stripverhalen met het karakter van een roman. Een graphic novel onderscheidt zich van het klassieke stripalbum door een veelal literaire inslag met uitgebreide en ingewikkelde verhaallijnen. De kracht van een goede graphic novel zit hem in het omarmen, verdiepen, versterken en provoceren van tekst en tekeningen.<\/p>\n\n\n\n Hoewel een verstripte literaire roman (zoals Dick Matena\u2019s \u2018De Avonden\u2019 van Gerard Reve, \u2018Kort Amerikaans\u2019 van Jan Wolkers of \u2018Kaas\u2019 van Willem Elsschot) misschien aan bovenstaande eisen voldoet, wordt dit niet door iedereen overtuigend een graphic novel genoemd. Het is namelijk in eerste instantie gewoon een leesboek. <\/p>\n\n\n\n De aanwezige tekst moet wel op niveau zijn; onderscheidend en aanvullend. (Dus niet herhalen wat je al ziet; \u201cHelp, ik val!\u201d) De zinnen mogen daarbij \u2018lekker smaken\u2019. Ook de tekeningen moeten goed in elkaar zitten. Ze moeten mooi zijn, fijn om naar te kijken en veel vertellen. Misschien zelfs uitnodigen om te onderzoeken. Het is fijn als je er langer naar kunt blijven kijken, er veel te zien en te beleven is. Ook het verhaal moet goed verteld worden. Het moet je iets geven om over na te denken. Zo kun je met \u00e9\u00e9n enkel plaatje van een kus laten zien dat een stelletje vrijt. Maar bij een Graphic Novel kan dit rustig een pagina met 8 afbeeldingen beslaan. Geen tekst, alleen maar dat zoenende koppel. En dan staan de plaatjes vaak ook nog eens heel creatief en origineel op de pagina. Het literaire aan een graphic novel vind je bijvoorbeeld terug in de gebruikte beeldspraak (zowel in taal als tekening). Zo kan een inktvis aangeven dat een persoon aan meer dingen tegelijk bezig kan zijn; creatief is. Zo kan een zandstorm aangeven dat zaken onduidelijk zijn). Het verhaal moet meerdere verhaallijnen en lagen bezitten en absoluut niet te kort zijn.<\/p>\n\n\n\n Het kinderboek \u201cDagboek van een Loser\u201d wordt soms ook een graphic novel genoemd. Ik ril daar een beetje van. Het is dan wel een verhaal (novel) met plaatjes (graphic), maar het verhaal (en het taalgebruik) is niet echt literair te noemen en de plaatjes zijn juist uiterst simpel.
Het verhaal gaat over het lot van de inwoners van The panhandle (de pannensteel Oklahoma; het zwaarst getroffen Dust bowl-gebied). En met de klimaatproblematiek is er een actueel thema aangeboord. Is het immers niet de mens zelf geweest die de oorzaak van dit alles is. Toch wordt dit nergens te zwaar aangezet. <\/p>\n\n\n\n![\"\"](\"https:\/\/abroens.nl\/wordpress\/wp-content\/uploads\/DVZ-A.png\")
<\/figure>\n\n\n\nWat is een graphic novel precies?<\/h2>\n\n\n\n
![\"\"](\"https:\/\/abroens.nl\/wordpress\/wp-content\/uploads\/3boeken-1024x429.jpg\")
<\/figure>\n\n\n\nEnkel veel genoemde kenmerken.<\/h2>\n\n\n\n
Dat dit soort Loser-boeken het goed doen bij kinderen is prima. Dat kinderen die nooit lezen nu eindelijk aan lezen toekomen is alleen maar goed. Maar daarom mag je ze nog niet onder graphic novel plaatsen. Je moet echt wel een ervaren lezer zijn om serieus van graphic novel te kunnen genieten. De Loser-boeken (en dus ook Dagboek van een Muts, Silvester, Tom Groot, Flip Fiasco, Max Kruimel, De waanzinnige boomhut en Kapitein Onderbroek) zijn eerder een opstapje tot het gaan lezen van serieuze boeken.<\/p>\n